Բուհ-քոլեջ համագործակցության շրջանակում Գորիսի պետական համալսարանի բանասիրության և պատմաիրավագիտության ամբիոնի վարիչ, բ.գ.թ., դոցենտ Լուսինե Ներսիսյանը Գորիսի բազմագործառութային քոլեջի և ԳՊՀ-ի «Հայոց լեզու և գրականություն» մասնագիտական կրթական ծրագրի ուսանողների համար հանդես եկավ դասախոսությամբ՝ «Ակսել Բակունց. խոսքի և բնության նվիրյալը» թեմայով:

Դասախոսության ընթացքում Ակսել Բակունցը ներկայացվեց որպես հայ գրականության անդաստանում հանդես եկող ամենազգայուն արձակագիրը, որի ստեղծագործությունների առանցքային խնդիրը մարդ-բնություն զուգահեռի միջոցով կենսափիլիսոփայական և գեղագիտական հարցերի արծարծումն է։

Անդրադառնալով Բակունցի գեղարվեստական աշխարհին՝ Լ. Ներսիսյանը ներկայացրեց բնաշխարհի և մարդու եռամիասնության գաղափարը՝ շեշտադրելով համատիեզերական գոյակցությունը, որտեղ մարդը, բնությունը և կենդանական աշխարհը միևնույն գոյի լծորդ արտահայտություններ են։ Դասախոսը կարևորեց նաև Բակունցի «անզարդ ոճի» պատգամը, որով մեծանուն գորիսեցին սերունդներին է ավանդում Սյունյաց լեռնաշխարհի երգը. «Ուզում եմ, որ այս անզարդ տողերը մնան այնքան, որքան կմնա մեր քարափը…»։ Քննարկվեց նաև իրական հայրենիքի ընկալումը, որի շրջանակում Բակունցը, արձագանքելով Թումանյանին, տեսնում է հայ մարդու ճակատի սև ամպերը, իսկ Տերյանի պես սիրում է հայրենիքն իր «բնական, անփայլ գեղեցկությամբ»։

Դասախոսության կարևոր հատվածներից մեկը նվիրված էր Բակունցի արձակի լեզվական միջոցներին։ Նշվեց, որ նրա արձակին բնորոշ են ոճական սինթեզը, բառերի ժլատ տնտեսումը և անխոս հասկացվածությունը։ Բակունցի հերոսները հաճախ ավելի շատ լռում են, քան խոսում, իսկ նրանց ներաշխարհը բացահայտվում է բնության, շարժումների և խորհրդանշական պատկերների միջոցով։

Ընդգծվեց, որ Բակունցի համար արվեստը ոչ միայն գեղեցկության արտացոլում է, այլև այն պահպանելու և հավերժացնելու միջոց։

Բանախոսությունն իրականացվել է Բարձրագույն կրթության և գիտության կոմիտեի կողմից հաստատված “հետազոտական նախագիծ թիվ 25RG-6B137”-ի ծրագրի շրջանակներում:

Աղբյուրը՝ Գորիսի պետական համալսարան